Dag 12. Quintés – Muxia 10-07-2018

18,8 km gelopen, 6 uur 14 minuten

Stijgen: 250 meter

Dalen: 350 meter

Kilometers nog af te leggen: 0

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Stempelkaart

Van elke weg komt een eind, behalve als deze aan beide einden in een Qul-de-Sac eindigt/begint (Engelse variant). Maar dat is vandaag niet het geval, we zullen de oceaan gaan zien, we kunnen het water in lopen, we komen aan het eind van de oude wereld. We hebben de tijd dus als we vertrekken is het al kwart voor 8.

In ons platte land heb je geen heuvels op weg naar de kust, alleen die enkele duin die bij een eventuele storm het water moet tegen gaan houden. Maar als die er niet zijn kan het zo maar gebeuren dat er over enkele tientallen jaren het water tot ver het land in kan lopen en je misschien Den Bosch aan zee hebt, in plaats van Zandvoort aan zee.

Je kunt je onze verwondering misschien wel voorstellen als we op deze laatste dag toch omhoog en omlaag lopen. De weg kronkelt langs de heuvels en telkens als we water zien denken we dat we er zijn, maar we kronkelen lopend verder. Door enkele dorpjes en bossen.

En dan denk je ik ben er, maar dan moet je nog 3 kilometer. De laatste keer omlaag een stukje om de baai en dan Muxia. De haven ligt er stilletjes bij. Het is niet druk en het is vooral droog. Op naar de plek die Muxia tot Muxia maakt. We gaan niet eerst naar het hotel, ja hoor, weer een hotel en geen alberge. Dus de rugzak blijft op zijn plaats en we maken een omtrekkende beweging op zoek naar dat laatste monument.

Onderweg naar dat laatste punt halen we nog even een extra certificaat op, het Muxia certificaat. Het bereiken van dit punt is ook te bewijzen met een oorkonde. Nu naar kilometer 0. Het is even zoeken en doorlopen maar dan zijn we er. Bij de Virxe da Barca sanctuary staat ook een modern monument. Hier vind je ook de 0 kilometer aanduiding. Het einde van onze wandeltocht.

We maken foto’s, gaan even de kerk in en dan op naar ons hotel, de maag begint zich al te melden, het is lunch tijd. Gelukkig kunnen we al vroeg naar onze kamer maar helaas niet de kamer die zicht heeft op het oosten, we kunnen dus de zonsopgang niet vanuit onze kamer zien. We nemen even rust en gaan ongewassen naar een eetgelegenheid voor de lunch. We gaan op zoek naar een restaurant waar krab geserveerd wordt. Maar helaas die vinden we niet.

Dus dan maar in een gewoon restaurantje eten, vis voor Didi en vlees voor mij. Na het eten weer terug naar het hotel en het gebruikelijke tafereel speelt zich weer af in onze kamer, inrichten, uitrusten wassen. Ook kijken of we de de kleren nog ergens kunnen wassen, het zijn nog enkele dagen voordat we weer naar Nederland reizen. Maar ook die vind ik nergens. Dan maar hopen dat we nog voor ons uitje naar Porto zich een gelegenheid voordoet om de kleren alsnog op te frissen.

We hebben het plan om de zonsondergang te gaan aanschouwen, die zou heel erg mooi zijn: het zinken van de zon aan de rand van de wereld. We gaan eerst nog naar de avond mis in de kerk Virxe da Barca, daarna kijken waar we nog een vroeg diner kunnen nuttigen alvorens een plekje te bemachtigen op de kade. Een restaurant is snel gevonden en de bediening zal eraan mee werken om het het te laat te maken.

Na een heerlijk diner op naar de kade en wachten op een mooie zonsondergang. En wachten en wachten en de wolken willen niet wijken deze avond. Ze gunnen ons geen blik op een mooie rode gloed. Helaas komt het er vanavond niet van. We gaan weer terug naar ons hotel en zoals gebruikelijk weer op tijd slapen. Morgen moeten we op tijd opstaan, want er rijdt maar 1 keer per dag een bus naar Fistera, heel erg vroeg.

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Stempelkaart