Dag 11. Olveiroa – Quintés 09-07-2018

21,1 km gelopen, 6 uur 19 minuten

Stijgen: 250 meter

Dalen: 450 meter

Kilometers nog af te leggen: 14,1

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit

Als je je mij zou vragen wat het meest veranderlijke is op mijn camino’s, dan zal dat wel de wijze zijn van mijn nachtrust. Geen enkele overnachting is hetzelfde, elke keer een ander bed, maar ook de wijze van rust, telkens andere kamergenoten. Ook voor het slapen geldt: zoals het klokje thuis tikt, tikt het thuis best.

Natuurlijk start deze dag als alle eerdere dagen op onze camino, dus waarom nog beschrijven. Tijdens ons ontbijt kunnen we op de televisie het stieren en ossen rennen van Pamplona volgen. De hele week is er elke ochtend dus dit tafereel in Pamplona te aanschouwen en zijn het de dieren die het meeste lijden. Toch wel jammer.

Na het ontbijt gaan we de ene voet voor de andere voet zetten om zodoende we weg te vervolgen. Het dorp uit en dan de beklimming van de volgende heuvel starten. We lopen dus bergop naar enkele windmolens. Als ik voor elke windmolen die ik op mijn caminos gezien heb een Euro zou krijgen, dan zou ik weleens voor niets overnacht hebben tijdens al mijn camino’s.

Na omhoog lopen volgt een afdaling, waarbij we worden voorbij gestoken door een groep jongeren. En eenmaal beneden, steken we een stroompje over om vervolgens weer op een lange bergopwaartse weg onze route te vervolgen. Ja direct na het afdalen weer omhoog, in een omtrekkende beweging om een wei heen met behoorlijk wat bruine koeien.

Vooraf wisten we al dat deze dag een dag zou zijn waar onderweg moeilijk iets te halen valt, in de zin van eten en rustmomenten met fourage mogelijkheden. Dus opletten waar we wanneer lopen en de routebechrijving in de gaten houden.

Als we in Hospital aankomen passeren we een informatiehuisje, die toevallig vandaag de wekelijkse rustdag heeft. Hier kun je informatie krijgen over de mogelijke eindbestemming: Fistera of Muxia. Als ze open zouden zijn. Gelukkig hebben ze ook de route afgebeeld op de gevel en kunnen we zien dat we de splitsing van de wegen naderen en we snel onze definitieve keuze voor de eindbestemming moeten maken.

Hoe kan het ook anders dat de splitsing op een heuvelrug ligt. Daar zien we 2 wegwijzers staan, 1 naar links wijzend en de ander naar rechts. Wij hadden al onze eindbestemming gekozen, dus na het maken van enkele kiekjes voor ons zelf en 2 vriendinnen die samen op de foto wilden, slaan wij rechts af, de 2 vriendinnen linksaf. Zij naar Fistera en wij naar Muxia.

Ook hier dus weer glooiend verder, waarom ook niet, je bent het nu eenmaal gewend. Als het niet meer glooiend zou zijn, zouden wij gaan klagen toch? Soms heb ik het idee dat we alleen op de wereld zijn, onze wandelwegen gaan door verlaten bossen, vlaktes waar je geen hond ziet, ook geen mens trouwens. En dan loop je weer even door een klein dorpje van niks. Een dorpje met enkele ruines van huizen en een enkel bewoond huis.

Gelukkig komen we dan op 1 van de weinige dorpen waar we iets kunnen eten, het is daarbij ook nog eens lunchtijd. We zijn in Senande. Het eerste de beste restaurantje nemen we plaats op het terras. Een komiek van een bareigenaar maakt grapjes en wij maken een praatje met een koppel uit Amerika. Ze komen oorspronkelijk uit Vietnam, als ik het mij goed herinner, maar wonen al heel erg lang in Amerika. Ze willen vandaag finishen in Muxia, dan hebben ze nog een behoorlijk lange wandeldag te gaan.

Als wij onze lunch verorberd hebben en weer op pad gaan komen we bij het verlaten van het dorp langs de plaatselijke begraafplaats. We horen een groep muzikanten een processielied inzetten en tevens begint het knalvuurwerk. Eindelijk, nu weten we waarom wij de afgelopen periode regelmatig dit soort knallen horen, het hoort bij de processies die gehouden worden. We bekijken deze processie en vervolgen daarna onze weg.

De knallen blijven ons achtervolgen voor 1 uur en het verbaasd mij hoe ver de geluidsgolven hoorbaar blijven. De echos tussen deze lage heuvels is gigantisch. De reden van het geknal heb ik nog niet kunnen vinden, ga het ook nu niet meer verder uitzoeken, mocht jij het weten, laat het mij weten.

We hebben nog 1 klim voor de boeg, naar een kale vlakte, en kaal is deze zeker. Nu nog 1 laatste afdaling vandaag en dan de alberge in. De alberge in Quintas is een oud hotel met restaurant en bar. Volgens mij geen pleisterplaats meer voor pelgrims, Muxia is slechts minder dan 15 kilometers ver weg. Maar voor ons is het goed geweest.

We melden ons als pelgrims en krijgen een plaats in de alberge, een heuse hotelkamer met gedeelde badkamer. Met wie wij de badkamer delen? Met niemand, wij zijn immers de enige pelgrims hier vandaag. Je kunt natuurlijk wel raden wat we nu doen, het standaard ritueel bij aankomst.

Gelukkig kunnen we hier in het restaurant ook eten, het bekende menu van de dag, tussen enkele vliegen door. Het eten is gewoon gewoon, het smaakt en is goed bereid. Wij klagen niet, we hebben immers een volle maag en een bed om in te slapen voor een zeer redelijke prijs. Het is een zeer rustige omgeving, een dorp waar weinig te doen is, maar met een bar/restaurant/hotel en een pharmacie.

We gaan weer op tijd naar bed, morgen komen we aan op ons einddoel van de wandelroute, dus we willen uitgerust starten en genieten van de laatste dag die wij ons verplicht hebben te voet af te leggen. Eindigen waar Maria voet aan wal zette om Jacobus over te halen terug te gaan naar het beloofde land. Als ik het goed heb, ik heb gelukkig ook niet alle wijsheid in mij.

Overnachting: Pension Plaza

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit