Dag 10. Vilaserio – Olveiroa 08-07-2018

20,9 km gelopen, 5 uur 42 minuten

Stijgen: 200 meter

Dalen: 250 meter

Kilometers nog af te leggen: 32,5

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit

Weekend, zondag vandaag, uitslapen? Kwart voor 7 maakt Didi mij wakker, opstaan….. We kunnen ons gebruikelijke ochtend ritueel, of werkzaamheden, weer starten. Het zal een langere wandeldag worden dan gisteren, dus beter op tijd vertrekken zodat we niet te laat gaan aankomen op onze volgende bestemming.

Na alles weer in onze rugzakken te hebben gestopt, gaan we voor een ontbijtje naar het restaurant. Een normaal ontbijtje om een goede bodem in de maag te krijgen, zodat we de eerste uren goed kunnen opschieten. De weersvoorspelling is ons weer zeer gunstig gezind, dus laten we een stukje gaan wandelen.

Wat ik persoonlijk nogal vreemd vind is dat ik deze dag veel meer koeien zie dan in mijn voorgaande wandelweken, kan natuurlijk ook zo zijn dat het mij eerder niet is opgevallen, de koeien in de weilanden. Maar ik ben toch niet gek….. De wandeldag is mooi en afwisselend, zoals bijna alle dagen. Ik zou bijna in herhaling vallen, wat ik ook (on)bewust doe. 

We krijgen 1 lange klim van 4 kilometer voor onze tanden, onder onze schoenen, onder de bomen. DIe klim zou dus ons 400 meter hoger moeten brengen, om daarna natuurlijk weer een stuk te laten afdalen. De top van deze klim is een uitzicht-/rustpunt met een leuk panorama. Fietsende pelgrims hebben de grootste moeite om de laatste 400 meter trappend op de pedalen boven komen. De meesten, we zien er slechts 5 en hiervan moeten 3, afstappen en lopend verder.

Ik mag even de vaart erin leggen en proberen om eerder dan 1 van de lopende fietsers, die nu 100 meter voor mij loopt, voorbij te lopen om eerder boven te komen. Het lukt mij net niet, maar ik vind het niet erg. Op het rustpunt zit ook een Duits gezin waar ik even een babbeltje mee maak. Didi komt voorbij en loopt verder naar de daadwerkelijke top. Het is lekker verkoelend, een briesje die het warme zonnetje een beetje tempert.

De weg die wij volgen is hoofdzakelijk geasfalteerd, dus niet vermoeiend voor onze voeten en schoenen, maar de route laat ons de kilometers voelen. De warmte van de zon, gelukkig is het niet topheet, verwarmd het asfalt slechts een klein beetje. We lopen gelukkig niet te koken.

En weer terugkijkend valt het mij moeilijk om de route die we gewandeld hebben weer volledig voor mijn geest te halen. De foto’s geven een kleine steun, maar diep inhoudelijk kan ik het niet meer herinneren, zoals waar we geluncht hebben. Gelukkig kan ik mij wel de stopplaats van de dag herinneren: Olveiroa.

In de eerste de beste alberge schrijven wij ons in. Een zeer nette alberge voor een redelijk normale prijs. De prijzen voor de overnachting op deze weg naar het einde van de wereld zijn over het algemeen iets hoger dan die op de Francés of Aragon. Waarschijnlijk door het minder drukke wandelverkeer op deze route, meer met minder.

We kunnen beiden op een onderste bed slapen in een kamer met 8 stapelbedden. We richten ons slaapplekje weer in, zoals we gewend zijn en nemen de tijd voor de cooling down, de douche en de andere gebruikelijke zaken, blog/vlog etc. Gelukkig kunnen we ook op tijd avond eten, want we willen natuurlijk niet met een te volle maag de nachtrust beginnen. En leve de Menu del Dia…….

Wat valt er nog meer te schrijven over deze dag? Als ik het mij weer goed zou herinneren zou ik het verhaal langer kunnen maken, maar helaas, dus zal ik het maar hierbij laten. We gingen in ieder geval weer op tijd naar bed, want morgen lopen we weer enkele kilometers naar de kust.

Overnachting: Albergue Horreo

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit