Dag 08. Santiago de Compostella – Negreira 06-07-2018

25,4 km gelopen, 7 uur 4 minuten

Stijgen: 460 meter

Dalen: 530 meter

Kilometers nog af te leggen: 61,8

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit

De nacht in Santiago is ook kort, maar alleen voor hen die weer vroeg opstaan. Voor hen die blijven slapen kan de nacht ook kort zijn geweest als ze lang hebben lopen feesten. Maar voor ons tweeën is het weer tijd om te vertrekken. We gaan immers onze tocht vervolgen naar het einde van de wereld, volgens de oermens wel te verstaan. De rust in de alberge was weer ver te zoeken, snurkers, laatkomers etc.

Wij proberen met het opstaan en aankleden zo weinig mogelijk geluid te maken, wij willen immers niemand storen die nog slaapt en probeert te slapen. Ook het opruimen van onze slaapplek gaat rustig en stil. Het inpakken van onze rugzakken maakt wat meer lawaai, maar het goed inpakken doen we straks op de gang of beneden. Daar kunnen we tenslotte ontbijten.

Ontbijt is betaald dus we schuiven aan een lege tafel aan. Van het buffet wat genoteerd stond bij de receptie is weinig te merken. De keuze is zeer beperkt en valt enorm tegen. Na veel praten en discussiëren krijgen we toch iets meer om te eten. Dan gaan we onze rugzak nog 1 keer goed inpakken en onze schoenen aandoen, het wordt tijd om te vertrekken.

Vanuit onze alberge is het maar 300 meter tot de kathedraal, hier starten we voor deel 2, de tocht naar Fisterra of Muxia, in ieder geval naar de kust van Galicië. Met de kathedraal achter ons verlaten we aan de rechterkant, via de trappen het plein en pakken daar de gele pijlen op. Het is een vreemd gevoel, nu je je einddoel bereikt hebt, deze te verlaten naar een ander, minder belangrijk doel, of toch niet?

Na 3 lange straten komen we bij de eerste bewegwijzering naar ons nieuwe einddoel(en). Beide namen staan op de paal, Fisterra ruim 89 kilometer en Muxia ruim 86 kilometer. 1 paal met beide namen, want het begin stuk is dezelfde weg, tot de splitsing volgt verderop, meer bij de kust, dan moeten we echt de keuze gaan maken waar we heen willen. Vooralsnog is de keuze Fisterra, letterlijk het Einde van de Wereld.

De tocht begint zoals we gisteren zijn geëindigd, in een bergafwaarts weggetje, maar voor ons zien we dat we dadelijk toch weer bergop moeten lopen, het is niet anders. Als we deze eerste klim van de dag erop hebben zitten, zien wij achter ons de torens van de kathedraal, een mooi uitzicht vanaf hier en stel je loopt het rondje SdC-Fisterra-Muxia-SdC dan heb je ook van deze kant een mooie eerste blik op dat ene einddoel.

De zon is ons vandaag zeer gunstig gezind, ze schijnt volop, waarschijnlijk als beloning voor de tocht naar Sint Jacobus en het verder steunen van de Galisiëse toeristen industrie. Door dit toerisme, de pelgrimages van honderd duizenden elk jaar, gaat het goed met Galicië. En ook onze wandeling van vandaag gaat vooralsnog goed.

De weg voert ons langs kleine dorpjes, waar het toch erg rustig is. We lopen door bossen, bergop en bergaf. En dan denk je soms, waar blijft de volgende cafetaria voor een versnapering. Of er doemt weer een heuvel voor je op die 280 hoogte meters op je pad legt, waar het een eeuwigheid duurt voordat je boven bent. De weg slingert langzaam doch hellend naar boven, ze cirkelt naar rechts en links en de top komt maar niet in beeld.

De planning die we eerst hadden gemaakt loopt uit, of beter gezegd in. We maken toch meer kilometers dan gepland en dat op deze zeer zonnige dag. Maar het hakt er wel in, het is zwaar en de klimmetjes zijn erg pittig. Gelukkig lopen we meestal bergop en bergaf in bebost gebied, maar zodra we richting asfalt/beton lopen, voel je de warmte extra hard. Ik ben nu blij dat ik niet onder deze omstandigheden op de Meseta’s gelopen heb.

Op dit gedeelte is ook veel commercie met betrekking tot alberges op de routes. Je vindt er steeds meer langs de weg en meestal voor alberges die nog 20 of meer kilometers verderop liggen. We moeten nog 8 kilometer tot Negreira, onze halte plaats. Tot die plaats is er onderweg niet veel te beleven, weinig tot geen dorpjes meer, we moeten dus door. We passeren nog een mooie brug met een leuke rivier eronder, maar geen alberge, dus doorlopen. Het worden nog zeer zware laatste kilometers vandaag.

En dan de afdaling die ons naar onze alberge brengt in Negreira. Onderaan rechtsaf, nog 50 meter en dan inschrijven. Het is een moderne alberge, met afgezonderde stapelbedden, helaas geen lampjes per bed, maar toch. De 3 solo badkamers lijken onvoldoende, maar omdat het niet druk is, hoef je ook niet te wachten. We nemen onze rust, verfrissen ons en gaan dan op verkenning uit.

We lopen door de laatste grote plaats voor Fisterra en Muxia, volgens mijn Rotherboekje, vanaf hier zijn het alleen maar dorpjes onderweg. Nu is deze plaats ook niet groot, maar in vergelijking met hetgeen nog komen gaat waarschijnlijk wel. We zijn op zoek naar een eetgelegenheid en zoals gebruikelijk in Spanje zijn we weer te vroeg op pad. Ja, het is net 4 uur geweest, maar dat hoeft toch niet te betekenen dat alles dicht moet zijn? Zelfs de supermarkt is dicht, de hele dag. Het is vrijdag jongens, hoeven jullie geen zaken te doen?

We lopen verder door deze grote stad en zien dan dat er een kermis is opgebouwd, aha een fiesta. Nu maar hopen dat die niet vandaag start, want dat zou betekenen dat het weer een beetje luidruchtig kan worden. We lopen over het festival terrein, niet groot, meer iets voor een dorp. Maar nog niet open, het zwembad heeft het drukker. Er is geen doorsteek naar onze alberge mogelijk, dus dezelfde route weer teruglopen.

Zo maak je behoorlijk extra meters op een dag, iets dat je vooraf niet gewend bent. Maar de honger laat zich nu wel voelen. We lopen voorbij aan onze alberge en kijken uit op een restaurant aan de overkant, hetgeen tevens ook een hotel is. Ja we kunnen er eten, maar we moeten nog 45 minuten wachten voordat het restaurant opengaat. Dus nemen we wat te drinken, een heerlijke Sangria (volle karaf) en gaan zitten op het terras.

Zodra het restaurant open gaat, gaan we meteen naar binnen, de honger is groot en de menu kaart ook. We maken een keuze, het dag menu is reuze, dus hup, we nemen er 2. Als we ons voorgerecht krijgen komen nog 2 personen naar binnen voor het eten. Ze nemen plaats aan het tafeltje naast ons, maar na een kort gesprek, worden onze tafels aan elkaar geschoven. We hebben een vader en dochter uit Frankfurt nu aan onze tafels.

Zij zijn op de fiets vanuit Frankfurt op weg, ze zijn al in SdC geweest en aan de kust en zijn nu weer op weg naar SdC. Het is een afsluiting van het laatste schooljaar van zijn dochter, voordat ze aan de universiteit begint. Volgend jaar doet hij de tocht mogelijk opnieuw, maar dan met zijn zoon. We hebben een fijn gesprek tijdens de maaltijd en erna. In het Engels dat iedereen goed beheerst.

Over onze eindbestemming wordt vandaag ook een definitieve beslissing gemaakt: Muxia. Zij vonden Fisterra erg toeristisch en Muxia meer nostalgisch, vooral ook vanuit de historie gezien. Ze vertelden van een mooie zonsondergang en vooral de zonsopgang vanuit hun hotelkamer, de foto’s waren zeer mooi. Wij zijn overtuigd en proberen in hetzelfde hotel te boeken. De reservering lukt, nu hopen dat we de juiste kamer krijgen.

We verlaten het restaurant en keren terug naar onze alberge. Het is nog niet laat als we arriveren, half 10 zal het zijn geweest, maar de fiësta is al bezig. Tijdens ons diner hebben we diverse knallen gehoord. Het startsein van de fiësta. Onze tafelgenoten slapen aan de achterzijde van het hotel en zien de fiësta vanuit hun raam. Nu maar hopen dat de ramen een beetje geluid tegenhouden. Wij slapen iets verder weg en onze bedden staan ook nog eens aan de achterzijde. Het geluid dat we nu horen is gelukkig veel minder hard dan eerder op ons pad.

Overnachting: Albergue Alecrin

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit