Dag 07. a Torre – Santiago de Compostella 05-07-2018

14,9 km gelopen, 5 uur 1 minuten

Stijgen: 100 meter

Dalen: 200 meter

Kilometers nog af te leggen: 0

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit

De laatste dag is aangebroken voor onze gezamenlijke camino naar SdC. Vandaag gaan we arriveren voor de kathedraal van Sint Jacobus de Meerdere, we volbrengen een wandeling van 120 kilometer, samen afgelegd, samen uit samen thuis. We hebben afgesproken om niet te laat te vertrekken, want we willen de pelgrimsmis van 12 uur niet mislopen, dus op tijd opstaan, kwart over 6 gaat de wekker.

We hebben nu alle tijd om alles weer in te pakken en ons gereed te maken voor een ontbijt in dit hotel, pas om 7 uur kunnen we aansluiten, dus we kunnen rustig aan doen. Geen haast in het hotel, misschien wel op ons wandelpad. Je weet maar nooit hoe druk het wordt op onze weg en bij de aankomst.

Na de uitcheck kunnen we beginnen, we lopen nog een stukje langs de doorgaande weg, vervolgens via een tunneltje eronder door en dan uitkijken naar het pelgrimspad, dat gelukkig niet ver meer verwijderd is. We maken weer gebruik van een wandelpad, door dorpjes en bossen, achterlangs een hotel waar ik een vieze, na het maken, stempel op ons paspoort heb.

Zoals gebruikelijk is het pad niet vlak, in Galicië is geen 5 kilometer vlak heb ik nu wel door. Nog 13 kilometer, dan 12 kilometer, nog 11 kilometer. We zijn nog niet in SdC, nog lange niet, nog lange niet. Op een industrie gebied neem ik nog een cafe con leche en 2 stempels. Hier treffen we ook weer een medepelgrim uit 1 van de alberges eerder op ons pad.

Het zicht op SdC is niet zo als bij het binnen lopen vanuit de Frances. Het duurt lang voordat je iets van de stad ziet. De torens zijn al helemaal niet zichtbaar. We lopen een behoorlijk lange tijd door het industriegebied en dan komen de buitenwijken van SdC aan de beurt.

Nog 10 kilometer, 9 kilometers, 8 kilometer, ja het wordt minder en minder en eindelijk gaat het alleen nog maar bergaf, want van welke kant je ook komt, je gaat altijd bergaf naar SdC. We komen steeds verder in SdC en zien ook wat meer pelgrims, geen bekenden nu meer, maar ook veel pelgrims die ons tegenmoet lopen. Ik weet niet of zij vandaag gearriveerd zijn, of gisteren en nu op weg naar huis. 

We lopen richting centrum en dan eindelijk krijgen we zicht op de torens, heel anders dan een paar weken geleden voor mij. We naderen uit een andere kant, maar ook hier zijn de pelgrims op pad. De meesten blijven de verkeerde kant oplopen, in mijn beleving. We komen dichter bij ons einddoel.

En dan opeens een bekende straat, hier liep in dik 3 weken geleden ook, toen ik mijn 1e aankomst had. Nu is het drukker met pelgrims in de goede richting. Wij voelen de spanning, het naderen van de finish, het volbrengen van een doel. Ik start een live-stream op het Facebook account van Didi, zodat ze bekenden kan laten meegenieten. En voor later terug te kijken.

De emoties komen boven, ik hoor een bekend geluid. We lopen voor het bisschoppelijk paleis langs, de trappen af onder de poort door en draaien links de plaats voor de kerk op. Het is druk, veel drukker dan bij mijn aankomst. Didi loopt naar het midden van het plein, alle emoties komen los, ze heeft het gehaald. Het is 11 uur, we hebben flink doorgelopen en zijn mooi op tijd. We zien ook de jonge Colombiaan van een paar dagen geleden weer.

Na een kort gesprek wordt het tijd om de alberge op te zoeken en onze spullen af te leggen, we moeten immers op tijd in de mis zijn. Er mogen geen rugzakken naar binnen. In de alberge installeren we ons snel en gaan zonder te verfrissen naar de kathedraal. We zijn aan de late kant, dus er is geen plaats meer in de banken. We gaan in de zijbeuk zitten bij een pilaar.

Deze mis is weer anders dan de mis van enkele weken geleden. Maar de kerk is net zo vol als de vorige keer, misschien wel voller. Het verloop is grotendeels hetzelfde alleen is er nu geen koor aanwezig. Na de communie zie ik een groepje mannen in lange rode gewaden lopen, richting de pilaar waar het touw van de Botafumeiro aan is vastgebonden. En ja, wij mogen ons gelukkig prijzen, want voor de zegen wordt aangekondigd dat er gewierookt wordt. Het is een hele operatie maar ook een mooie belevenis.

De mannen die hun best doen met het trekken aan het touw, de non die zo mooi zingt en dan alle camera’s die omhoog worden gehouden om een foto of video te maken. Een waardig sluitstuk van onze camino. Nu wordt het tijd om Jacobus te bedanken en ontmoeten. We sluiten aan om het borstbeeld te omarmen, daarna naar de crypte waar Didi alle petities achterlaat van vrienden en kennissen.

Nu we deze plechtigheden hebben uitgevoerd en afgehandeld kunnen we naar het pelgrimsbureau om onze compostella’s op te halen. Gelukkig is de rij niet tot buiten het kantoor, maar kort is ie ook weer niet. We sluiten mooi achteraan zoals het hoort. Gelukkig zijn er veel loketten open en gaat het met een slakkegnangetje verder. Ook zien we de 2 Italiaanse vriendinnen in de rij aansluiten.

Na 45 minuten in de rij te hebben gestaan, zijn we aan de beurt. Ik neem alleen de normale Compostella in ontvangst, voor Didi nemen we ook de afstands versie mee. Een mooi aandenken aan deze tocht. Nu kunnen we de trap op naar de Huiskamer van de Nederlandse Santiago vereniging. We drinken een kopje koffie en schrijven ons in, vertellen ons verhaal en dan is het op naar een restaurant, de innerlijke mens aansterken.

Zo’n prestatie moet beloond worden met een speciale maaltijd, dus het duurt even voordat we een restaurant hebben gevonden waar we een feestmaaltijd gaan nuttigen. Het wordt een grote schaal met veel vis en schaaldieren. We hebben het verdiend. Na de maaltijd gaan we met een volle maag naar onze alberge en kunnen we ons gaan opfrissen en rusten. Er is een wasserette dichtbij, dus ook even tijd maken voor de vuile was.

Morgen trekken we verder en daarom willen we nu toch nog even nog 1 keer de kathedraal bezoeken, want morgen hebben we er geen tijd voor. We kunnen nog net naar binnen, voordat de deur dichtgaat. De avondmis is net begonnen. We nemen weer plaats in de zijbeuk en na de mis worden we weer getrakteerd op het zwaaien van het wierooksvat. Twee keer op 1 dag en beide keren erbij aanwezig.

Na de mis zien we nog meer bekenden van onze tocht, even nog een praatje maken. Dan ook nog even bij de Heilige Jacobus langs. We gaan nog ergens een klein hapje nuttigen en dan op naar de alberge, morgen is er weer een nieuwe wandeldag, nu naar een andere bestemming: Fisterra of Muxia. We weten nog niet welk van de 2 ons wandel-einddoel is, gelukkig hebben we daar nog 3 dagen voor om die beslissing te maken.

Overnachting: Santiago de Compostela

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit