Dag 03. Pontedeume – Betanzos 01-07-2018

21,3 km gelopen, 6 uur 47 minuten

Stijgen: 220 meter

Dalen: 240 meter

Kilometers nog af te leggen: 66,4

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit

Als ik je nu 1 advies mag geven is het wel deze: op dagen dat er fiesta’s zijn in Spanje, moet je overnachten in een geluidsdichte alberge. Een dorpsfiësta is pas geslaagd, als je de Pelgrims niet laat slapen. Dat lijkt wel een goed motto voor een feestje, echt niet. De ramen waren dicht de rolluiken naar beneden, maar toch drong het feestgedruis net zo hard door in onze kamer als dat deze op straat klonk.

De slechtere slaper van ons 2, Didi, had nu wel beter geslapen dan ik. Dit komt waarschijnlijk door de vermoeidheid van de 2 eerste wandeldagen. Misschien ook het te kort aan slaap kan haar geholpen hebben deze afgelopen nacht. Ik werd vaak wakker, draai mij dan om en val weer in slaap, hoe vaak deze nacht, ik heb niet geteld maar het was vaak.

De ochtendrituelen beginnen vandaag om 7 uur, we doen het zoals nu gebruikelijk wordt, lekker rustig aan. We kijken waar en hoe ver we komen, we hebben geen haast. Lopen we een dag langer, dan lopen we maar 1 dag langer, niemand jaagt ons op. Gisteren hebben ze ons verteld wat we moeten doen, want er zal nog niemand wakker zijn om ons naar de uitgang te brengen. Kamer sleutel aan de binnenkant laten zitten, voordeur van het slot halen en van buiten weer afsluiten en de sleutel in de brievenbus doen.

Wat voor mij al heel gewoon is, is om in het eerste de beste café een ontbijtje pakken, de innerlijke mens aansterken en dan op, naar de eerste dag kilometers. Dus ook deze ochtend maken we al na 400 meter een stop voor het ontbijt. Dan op naar de gele pijlen en de weg vervolgen. We lopen meteen weer omhoog, door Pontedeume de berg op. Het zijn straatjes die dus ons naar de zuidelijke rand moeten leiden, maar het wordt gaandeweg steeds steiler, direct een kuitenbijter van de buiten categorie, om in Tour de France termen te schrijven.

Onderweg een bordje bij een poort van een huis waar gewaarschuwd wordt voor een Cuidado Con El Perro, pas op voor de gevaarlijke hond bordje. De hond waarvoor gewaarschuwd wordt is een Husky. Als die Husky op mijn Jake lijkt is het een een lachwekkende waarschuwing, Husky’s zijn geen waakhonden, maar lieve schoothondjes.

Verderop op onze route komen we op een “bekend” of eerder herkenbaar stukje: we lopen onder een boog van druivenranken door. Daarna weer afdalen, om na een stukje vlak weer bergop te lopen. Hoewel de begin kilometers droog verliepen kregen we op een gegeven moment toch weer de zegen van boven, dus poncho-time.

Achteraf weet ik niet meer waar we deze dag om half 12 geluncht hebben. Maar gelukkig heb ik foto’s gemaakt waarbij de GPS-coordinaten vermeld staan en kan dus op de digitale landkaart kijken waar het was, Mino. Ook hier waren ze in voorbereidende fase van een fiesta. In een restaurantje lekker gegeten. En na de lunch dalen we helemaal af tot op 0 meter N.A.P. in Spanje.

Maar na een afdaling, en je bent nog lang niet bij je eindbestemming, kun je gegarandeerd nog wel eens een keertje bergop wandelen… En inderdaad, deze dag maken we weer een zware beklimmingen van 0 meter naar 400 meter hoogte. Geen geleidelijke klimmetjes, maar echte “Calves-Bites”. Zoek het maar op in het Engels. Tijdens de laatste beklimming, als we bijna boven zijn, staat een Spanjaard met een professionele camera.

Hij vraagt of we even tijd hebben voor een kort gesprek. Hij is bezig met een foto sessie over pelgrims, op weg naar Santiago. Hij wil weten wat de drijfveer is, of er zaken veranderen, hoe het bevalt en nog veel meer. De site waar het later gepubliceerd wordt is: Camino Pilgrims en ons verhaal staat hier: Paul en Didi. Hij vertelt ook dat enkele dagen voor ons de zus van John Lennon zou lopen, wij gaan echt niet meer kilometers lopen om haar in te halen hoor.

Niet ver na de foto sessie komen we langs een podium waar een band speelt, er is een fiësta aan de gang. Het is niet erg druk, dit podium bevind zich ook niet in de bebouwde kom, maar enkele kilometers er vandaan. Is dat om wat minder herrie in het dorp te hebben? Dan zouden we goed en in een stille kamer straks wel kunnen slapen. Ondanks de kilometers en hoogte meters loopt Didi door, hoe lastig en vermoeiend het ook is. Ik ben trots op haar, we bereiken Betanzos, onze volgende halte plaats.

In Betanzos gaan we op zoek naar de gemeentelijke alberge het is even zoeken, maar we vinden hem, in Betanzos is geen meter vlak, ook hier is het heuvelachtig, zij het niet stijl, maar toch. Er zijn al menige pelgrims aanwezig, terwijl we toch niet erg laat zijn. We hebben 2 bedden in een stapelbed, beneden, lekker makkelijk. Onze installatie en rustmomentje wordt genomen, dan het opkalefateren van het lichaam en een loopje door het stadje op zoek naar een gelegenheid om te eten.

En ja wij willen nog steeds niet te laat eten en op tijd slapen, dan heb je een probleem in Spanje. Vindt maar eens een eetgelegenheid waar je voor 21 uur kunt eten, ze zijn vaak op 1 hand te tellen. Als we ergens aanlanden kunnen we alleen kleine snacks eten, het is niet anders. En we drinken een lekkere Sangria en kunnen op de televisie zien hoe Spanje wordt uitgeschakeld op het WK. De stemming raakt steeds verder in mineur naar mate de laatste minuten van de speeltijd naderen.

Als we na het eten nog een korte route lopen, is het muisstil in Betanzos, het grote Spanje moet naar huis, geen prolongatie van de WK titel, of waren ze geen wereldkampioen meer? Ik weet het niet meer, maar dat is niet erg, dat ik het niet meer weet.

Wij gaan terug naar onze alberge en op tijd naar bed, morgen hebben we weer een wandeling voor de boeg. De nacht is nat door de regen die behoorlijk uit de lucht blijft vallen, maar we liggen onder een dak, binnen 4 muren, droog in ons bed, op een volle slaapzaal.

Overnachting: Albergue Peregrinos

Foto’s P / Video / Foto’s M / Dag terug / Dag vooruit