Dag 02. Xubia – Pontedeume 30-06-2018

18,7 km gelopen, 6 uur 13 minuten

Stijgen: 245 meter

Dalen: 205 meter

Kilometers nog af te leggen: 85,5

Foto’s P / Video / Foto’s M /  Dag terug / Dag vooruit

Het moet niet gekker worden, maar het lijkt alsof ik enkele centimeters gekrompen ben. Het bed is net iets te kort voor mij, bij uitgestrekte lig kon ik er niet uitvallen als iemand het bed omgedraaid zou hebben. Het was een matige nacht na de eerste wandeldag van onze gezamenlijke camino. Het is ook niet vroeg als we ons gaan gereed maken voor de 2e dag.

De klok heeft al half negen geslagen als de kamer betaald wordt en wij naar buiten lopen. Gisteren was het droog en zonnig, vandaag, deze ochtend iets te miezerig en druilerig. Na de eerste hoek om te zijn geslagen trekken we toch maar onze ponchos aan, want het zou wel eens door en door nat kunnen worden als dit de hele dag zo blijft doorgaan. Op naar de route, die we gisteren verlaten hebben.

We zijn nog niet warm gelopen of de kolom met 100,001 km (nog af te leggen) staat naast ons pad. Nee, ze konden dit paaltje niet 1 meter naar links opschuiven, want zou die te veel lijken op 100 km paaltje op de Camino Frances. Er kan slechts 1 de 100 km aanduiden lijkt het wel. We moeten op de foto, want het is een kilometer paal, Mile-Stone, op ons pad. De laatste loodzware 100 kilometers gaan beginnen.

Hoeden die niet goed vastzitten of slecht worden vastgehouden kunnen verloren gaan, dat heb ik zelf ondervonden op mijn camino Frances. Ik weet precies waar die is blijven liggen, in Fromista, in de hal van de alberge. Na het ontbijt laten liggen op de stoel bij de uitgang. En nu is Didi haar hoed kwijt, maar die zal niet ver weg kunnen zijn, want bij het 100,001 kilometerpaaltje had ze hem nog en we zijn amper 400 meter verder. Ik besluit even alleen terug te lopen, Didi mag doorlopen ik zal zo dadelijk wel enkele passen sneller lopen om weer bij haar te komen.

We passeren het noordelijkste puntje van onze camino, ja we moesten eerst naar het noorden lopen om vervolgens de tocht naar het zuiden te beginnen, we moeten immers om de baai heen lopen, zoals de Engelsen vroeger ook deden. Het is nog steeds druilerig en we hebben nog geen ontbijtje gehad. Dus even kijken of er een cafétje open is en een stop maken. Vandaag geen luxe ontbijt zoals gisteren in het hotel in SdC, maar gewoon koffie en thee en iets voor de maag.

Onze bestemming vandaag is Pontedeume, we kunnen dus niet erg lang blijven plakken en schuilen, maar verder lopen om ons einddoel te bereiken. We lopen door een dorpje dan een beetje door de natuur en dan weer door een dorpje en dan een stevige heuvel op. Ik mag mijn pas een beetje aanpassen en kom daardoor voorop te lopen, voor Didi is de kennismaking met de heuvels van Galicië zwaar.

Hoeveel we ook samen getraind hebben, dit soort heuvels zijn moeilijk te trainen in ons doorgaans vlakke land, ook al wonen wij in een provincie die niet geheel vlak is. Het weer, de rugzak, de omgeving, alles komt nu bij elkaar en kan de weg naar boven vermoeilijken. We hebben ook geen stokken die we kunnen gebruiken om heuvel op te lopen, ze kunnen een hulp en vooral een steun zijn bij het lopen.

We lopen soms over asfalt dan weer over steenslagpaden. De ponchos zijn uit, want het is droog en we willen ook droog blijven onder de poncho. Rond 12 uur maken we dus de middagstop voor de lunch. We nemen wat te drinken en beiden een bocadillo, geen kleintje maar een behoorlijk grote. Het is een restaurantje/bar bij een tankstation. Het is een beetje druk, maar waar is dit niet het geval.

Dan is het weer tijd voor de 3e helft van de wandeldag. Kunnen we het restant aan 1 stuk afleggen? We zullen het zien. We moeten weer een beetje klimmen en lopen dan weer een stukje langs een drukke weg om daarna de Camino dos Chaos op te lopen. Nee, wij verlaten niet de camino Ingels, maar slaan rechts af de Chaos-straat in. Deze daalt af en halverwege is er een donativo “pleisterplaats”, als ik het zo mag schrijven.

Er staat een koelbox, vastgeketend aan een hek, met flesjes water en blikjes, andere versnaperingen en een geldkistje. Als je iets pakt, laat je geld achter, een donatie. Leuk, voor als je iets te kort komt, of de winkel gemist hebt. De route gaat verder naar beneden en dan weer omhoog, door een eucalyptusbos, de eerste voor Didi, voor mij niet.

De weg gaat voort en we komen weer op een asfaltweggetje, weer het bos in, bergop en berg af. Voor ons zijn het bergen, voor de lokale mensen een heuvel. Het stijgingspercentage is toch behoorlijk en maakt een aanslag op de benen.  Om in Pontedeume te geraken moet we weer afdalen, het is een dorpje aan het meer en te bereiken over een brug met vele bogen. Het is laag water en de bootjes liggen op het droge.

Als we de brug zijn overgestoken zien we dat er dit weekend een Middeleeuws festival in Pontedeume is, leuk voor vanavond, dan kunnen we eens een Spaanse Fiesta meemaken. Maar nu eerst op naar de alberge. Na de brug rechts en dan 400 meter verderop links. Niemand aanwezig en pas vanaf 16 uur open, dat is nog bijna 1 uur, terwijl wij toch willen zitten, liggen en hangen.

In ons route boekje en in een app vind ik nog een ander adres, maar dat is een pensionnetje. Dus terug en richting “centrum”. Als we het gevonden hebben en aanbellen: geen gehoor. Is er nog 1 adres? Ja, 20 meter verder aan de overkant. Op de begane grond is een restaurant en als we vragen of ze nog plek hebben: SI nog 1 kamer. Op de 2e verdieping aan de voorkant. Die nemen we.

Het is eigenlijk een private alberge waar je alleen kamers kunt krijgen tegen een gereduceerd tarief op vertoon van je credential natuurlijk. We rusten uit, om daarna ons te verfrissen. Het is ook handig als we de was gaan doen, er is in het dorp ergens een wasserette, dus op zoek, in de regen, met een paraplu van het restaurant. Het duurt niet heel erg lang voor we die gevonden hebben. De was doen en drogen, we zijn even onder de pannen.

Als de was klaar is, gaan we weer richting het centrum, lopen langs diverse kraampjes en veel mensen gekleed in kleder in de stijl van de middeleeuwen. Ook muziek uit de middeleeuwen. Als we weer terug zijn in het restaurant vragen we hoe laat we kunnen eten. Dus iets later dan bij ons. Als we gaan eten zijn we de eerste en enige, die rare buitenlandse pelgrims die vroeg eten.

We nemen ons 3 gangen menu del dia, het is goed eten met water en wijn. Wij zitten op de 1e verdieping te eten en hebben vrije kijk op het marktplein. Er trekt weer een groepje muzikanten langs met veel kabaal, zelfs een doedelzak. Dan komt er nog iemand op onze etage eten, wij zijn bijna klaar.

Na het eten gaan we een rondje maken door het dorp, de middeleeuwse markt bekijken en onze ogen de kost geven op alles wat er te zien is. Van eetstalletjes naar stalletjes met speelgoed, tassen, sloffen en andere prullaria, waarvan je bijna zeker bent dat ze niets met de middeleeuwen te maken hebben. Zelfs enkele stalletjes met mensen uit Peru of een ander midden Amerikaans land met hun muziek en kleding verkoop.

Bij de oude toren wordt een schouwspel vertoond, maar als wij aankomen is de voorstelling net voorbij. Dus we maken nog wat foto’s in deze romantische sfeer en lopen langzaam terug. Zelfs als je wilt rusten voor de volgende dag, maak je je meters omdat er bezienswaardigheden zijn die je thuis niet tegenkomt. Tenslotte gaan we weer terug naar onze slaapgelegenheid.

Het is weer wat drukker in het restaurant als we naar onze kamer klimmen op de 2e verdieping. We maken het niet te laat, we hebben de rust nodig want morgen is het weer de ene voet voor de andere voet zetten, tot onze volgende halte plaats. Het wordt donker en we gaan slapen. Nee we proberen te slapen want de fiësta wordt luider en luider buiten. Hoe later in de avond, vooral nacht, hoe luider het wordt, zo lijkt het.

Overnachting: Pension Luis

Foto’s P / Video / Foto’s M /  Dag terug / Dag vooruit