Dag 01. Ferrol – Xubia 29-06-2018

18,1 km gelopen, 5 uur 17 minuten

Stijgen: 120 meter

Dalen: 110 meter

Kilometers nog af te leggen: 102,9

Foto’s P / VideoFoto’s M  / Dag vooruit 

Vandaag gaat de 1e camino van Didi (Maricon betekend zo veel als homo in het Spaans, dus gebruik ik haar nick-name) en mijn 2e camino van start. Gisteren zijn we samen met het vliegtuig aangekomen in Santiago de Compostella, deze ochtend wakker geworden in ons hotel. We beginnen in luxe en stijl, groot bed in een grote kamer met badkamer voor ons alleen en een uitgebreid ontbijt. Straks, als we beginnen met lopen in Ferrol en zullen we de talloze ontberingen moeten dragen die voor pelgrims zijn voorbestemd. 

We gaan samen de camino Ingles lopen, die start in Ferrol, dus moeten we eerst in de startplaats zien te komen. Gisteren al de tickets voor de Monbus gekocht zodat we vandaag met de eerste bus kunnen vertrekken. Gek eigenlijk dat we van onze eindbestemmingsplaats weg gaan om hier dan vervolgens naar toe te lopen. De busrit is ruim 90 kilometer, maar onze wandelweg zal ruim 110 kilometer zijn. Over omlopen gesproken, je zou liever de kortste route willen lopen.

De busrit verloopt voorspoedig zonder problemen naar het eindstation van de rit, het busstation in Ferrol. Wij zijn niet de enige pelgrims in de bus. Enkele wandelaars en 2 fietsers gaan ook vanuit Ferrol de tocht ondernemen. Maar ieder op zijn manier. We moeten eerst zorgen dat we een stempel van het lokale Santiago buro in onze credential krijgen alvorens we kunnen starten. Ferrol is onze officiële startplaats.

Vanaf het busstation lopen we een ander pelgrims koppel achterna naar het VVV-kantoor op een centraal plein in Ferrol, niet zo heel ver van het station. Daar krijgen wij wat informatie en onze stempel. De eerste stempel we kunnen op pad, maar ik wil graag starten in de haven, de plek waar de Engelse pelgrims voet op Spaanse grond zetten om hun in Engeland gestarte tocht verder voort te zetten. Dus moeten we nu eigenlijk een stuk in tegenovergestelde richting lopen.

Als we in de haven aankomen is het even zoeken waar de eerste pilaar van de route staat, die staat gelukkig niet ver van het officiële pelgrimskantoor dat we hier eerst ook nog even bezoeken. Voor ons staat een vader met zijn niet zo vriendelijke dochter voor informatie te vragen. Dan zijn wij aan de beurt, krijgen opnieuw een stempel en kunnen dan eindelijk beginnen, officieel de Camino Ingles starten.

Als bewijs maken we natuurlijk een foto bij de eerste pilaar en dan op. Didi wil eigenlijk dezelfde weg terug lopen zoals we naar de haven zijn gelopen, maar we gaan nu toch echt de officiële route volgen, dus uitkijken naar de schelp en pijl, die wijst ons de komende dagen de weg terug naar Santiago. De eerste kerk op ons pad lopen we even binnen voor een kort gebed en dan weer verder op pad.

Het middag uur is aangebroken, de innerlijke mens begint te klagen, te klagen over een niet meer volle maag. Vlak bij de marine basis van Ferrol stoppen we om ons eerste pelgrimslunch te nuttigen. Het weer is zeer goed, droog en zonnig, dus oppassen geblazen voor een zonnesteek of uitdroging. We gaan verder op pad en weldra zijn we aan de rand van Ferrol.

We lopen langs de baai richting het noorden. Noorden? Maar Santiago ligt toch ten zuiden van Ferrol….. Ja dat klopt maar de pelgrims liepen vroeger om de baai heen, toen lag er nog geen brug die de route een kleine 20 kilometer afkort. Op onze weg die toch een klein beetje omhoog en omlaag loopt komen we redelijk goed vooruit, maar het is toch wennen, voor ons beiden.

Het goede weer maakt toch een behoorlijke aanslag op onze fysieke gesteldheid en ook de afstanden die we voor de start van de camino al hebben afgelegd worden voelbaar. We gaan onze dagafstand inkorten en besluiten uit te kijken naar een plaats om te overnachten. We zijn bijna in Xubia, maar besluiten er voor in Coruna te blijven. We worden even luxe pelgrims die hun eigen bagage dragen van hotel naar hotel.

We gaan “helaas” weer overnachten in een hotel, een pelgrimshotel, deze ligt iets van de route af. Maar de prijs is gunstig en we zullen geen last hebben van andere slapers en snurkers in dezelfde ruimte. We nemen onze intrek en komen tot rust in de kamer. Onze eerste wandeldag zit erop, nu bijkomen en verschonen en straks kijken waar we gaan eten. Het hotel heeft een restaurant, maar die gaat pas om 21 uur open, net iets te laat voor ons.

Rond half 6 als we fris en fruitig zijn gaan we op ontdekkingstocht uit, kijken waar we eerder kunnen eten, want 21 uur is erg laat. Na een wandeling komen we bij een eetgelegenheid waar kip het hoofdmenu is, maar deze is nog niet open. We kunnen buiten plaats nemen en al een drankje bestellen. Ze gaan zeer snel open en dan kunnen we binnen iets bestellen, achteraf zijn het een behoorlijk grote portie(s). We kunnen gelukkig een hondenzakje meenemen voor Jake, onze Husky, voor hetgeen we niet opkrijgen. Dan hebben we een beetje proviand voor morgen.

Na het eten lopen we weer richting hotel, zo maken we toch behoorlijk wat extra kilometers op deze camino die niet tellen voor onze compostela, maar de goede Sint Jacobus ziet het wel en knipoogt ons hopelijk vriendelijk toe. Door de extra kilometers hebben we de overnachting in het hotel wel verdiend vinden wij. Het is geen super de luxe hotel, maar ruim voldoende voor de simpele pelgrims die wij zijn.

We maken het niet te laat, morgen moeten we weer verder, het zal ook niet te vroeg zijn, want wij hebben alle tijd. Als we willen stoppen, stoppen we, willen we verder, dan gaan we verder. Niemand die ons op jaagt. Morgen zal het weer wat minder worden, we worden niet op onze wenken bediend. Maar het komt zoals het komt en het zal gaan zoals het moet gaan.

Overnachting: Hotel Kensington

            

Foto’s P / VideoFoto’s M  / Dag vooruit